អភិមង្គល
អៈភិមង់--គល់ សំ. បា. ( ន. ) មង្គលដ៏ឧត្ដម, ហេតុដែលនាំឲ្យមានសេចក្ដីចម្រើនក្រៃលែង, អភិវុឌ្ឍករណ៍ (ព. កា. ប្រើជា អភិមង្គល៍ (អៈភិមង់) ក៏បាន : ព្រះពុទ្ធស្តេចទ្រង់ ប្រទានអភិមង្គល៍ ដោយព្រះឱវាទ ឲ្យសត្វលោក តាំងចិត្តឲ្យស្អាត កុំឲ្យគ្រោតគ្រាត ច្របូកច្របល់ ។ ប្រព្រឹត្តប្រតិបត្តិ កម្ចាយកម្ចាត់ ធម៌ជាអកុសល ជម្រះសន្តាន ឲ្យបានលុះដល់ អរិយមគ្គផល ដល់និញ្វនហោង ។ ឬមួយបែបទៀតថា : អ្នកកាន់សីលគង់ កបដោយអភិមង្គល៍ សព្វទិនរាត្រី ប្រាសចាកឧបទ្រប កបដោយសិរី ចម្រើនសួស្ដី ឥតបីមោះហ្មង ។