អភិវន្ទន៍

អៈភិវ័ន សំ. បា. ( ន. ) (--វន្ទន ឬ --វាទន) កិរិយា​ថ្វាយ​បង្គំ, ការ​គំនាប់, ការ​សំពះ ឬ​ការ​ក្រាប​សំពះ ដោយ​គោរព (ច្រើន​ប្រើ​ក្នុង​កាព្យ) ។ អភិវន្ទនាការ ឬ អភិវាទនាការ អាការ​នៃ​អភិវន្ទន៍​ឬ​អភិវាទន៍ ។ល។ អភិវាទន៍