អមោឃ
អៈមោក សំ. បា. ( គុ. ) ដែលមិនមែនទទេ, មិនសោះសូន្យ, មិនឥតប្រយោជន៍, មិនឥតអំពើ, មិនឃែតគឺកើតការ, បានការ, មានប្រយោជន៍ ។ ព. ផ្ទ. មោឃ ។ បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ អ. ថ. អៈមោឃៈ, ដូចជា អមោឃកម្ម អំពើមានប្រយោជន៍ ។ អមោឃជីវិត ជីវិតមិនឥតអំពើ, ការរស់នៅប្រកបដោយសុចរិត ។ អមោឃបថ ឬ --មគ្គ (--បត់ ឬ--ម័ក) ផ្លូវមានប្រយោជន៍, ផ្លូវត្រូវ ។ អមោឃបរិច្ចាគ ការចំណាយទ្រព្យដើម្បីអំពើមានប្រយោជន៍ ។ អមោឃប្រតិបត្តិ ឬ--ប្រតិប័ទ ប្រតិបត្តិត្រូវទំនង ។ អមោឃពាក្យ, --វាចា ឬ--វាទ ពាក្យមានប្រយោជន៍, សម្ដីបានការ ។ អមោឃវាទិន ឬ --វាទី អ្នកដែលច្រើនតែនិយាយសម្ដីមានប្រយោជន៍ឬសម្ដីបានការ (បើស្ត្រីជា អមោឃវាទិនី) ។ អមោឃសព្ទ សព្ទមានប្រយោជន៍; អមោឃពាក្យ ។ល។