អរិ
អៈរិ សំ. បា. ( ន. ) សត្រូវ; អ្នកដែលជាសត្រូវ : ជាអរិនឹងគ្នា, មានអរិនឹងគ្នា ។ វេវ. អមិត្ត, បច្ចាមិត្ត ។ ព. ផ្ទ. មិត្ត ឬ មិត្រ ។ អរិន្ទ (បា. < អរិ + ឥន្ទ “ដែលជាធំ”) មេសត្រូវ, ក្បាលសត្រូវ ។ អរិន្ទម (បា. < អរិ + ទម “ទូន្មាន, ប្រាប”, អរិ > អរឹ, º > ន = អរិន្ទម; សំ. អរឹទម) អ្នកប្រាបសត្រូវ (ច្រើនប្រើជាព្រះបរមនាមាភិធេយ្យ នៃក្សត្រិយ៍ទ្រង់ រាជ្យឬជាឋានន្តរនៃមេទ័ព) ។ អរិភាព ភាពឬដំណើរជាសត្រូវ ។ អរិភូត ដែលជាសត្រូវ (ស្ត្រី ឬ ឥត្ថី ជា អរិភូតា) ។ល។