អវគ្រហៈ
អៈវ័ក-គ្រៈ ហៈ សំ.; បា. ( ន. ) (អវគ្រហ; អវគ្គហ) គ្រឿងជំទាស់, គ្រឿងរារាំង, ហេតុដែលនាំឲ្យទើសទាក់, ឧបសគ្គ: ទៅមកពុំបាន ព្រោះមានអវគ្រហៈ (ប្រើជា អវគ្រោះ ក៏បាន) ។ ក្នុងវេយ្យាករណ៍សំស្រ្កឹតប្រើជាឈ្មោះវណ្ណយុត្តមួយយ៉ាង មានសណ្ឋានស្រដៀងនឹងរាងដងកណ្ដៀវខ្មែរ (ៜ) នេះ (ហៅថា អវគ្រហៈ “វណ្ណយុត្តជាគ្រឿងធ្វើស្រៈ អៈ ឲ្យខ្ចាត់ចេញ”), សម្រាប់ប្រើតបទសន្ធិជាជំនួសស្រៈ អ, មានវិធីប្រើដូចគ្នានឹង អាប៉ុស្រ្តុហ្វិ៍ Apostrophe បារាំងសែស (') នេះ, ប្រើចំពោះតែភាសាសំស្រ្កឹត, ដូចជា សោ អបិ > សោ ៜ បិ, សោ អហំ > សោ ៜ ហំ, តេ អបិ > តេ ៜ បិ ជាដើម; បើភាសាសំស្រ្កឹតដែលសរសេរជាអក្សរបារាំង ប្រើជា So'pi, so'ham, te'pi ។ ខាងភាសាបាលី មិនមានវណ្ណយុត្តនេះឡើយ, ប៉ុន្តែក្នុងវេយ្យាករណ៍ បាលី បើត្រូវការប្រើ (') នេះ (តាមសម័យនិយម) ជា សោ'បិ, សោ'ហំ, តេ'បិ ... ក៏បាន (ដើម្បីឲ្យស្រឡះភ្នែក) ។