អវសិដ្ឋ

អៈវៈសិត បា. ឬ សំ. ( គុ. ) (អវឝិឞ្ត) ដែល​សល់, ដែល​នៅ​សល់; ដែល​ជា​សំណល់ : ភោជន​អវសិដ្ឋ (ប្រើ​ជា អវសិដ្ឋ​ភោជន ឬ អវសិស្ត-- ក៏​បាន, អ. ថ. --សិត-ឋ-- ឬ --សិស-ស្តៈ--) ។ វេវ. អវសេស ។ អវសិស្ត