អសុទ្ធិ
អៈសុត-ធិ បា.; សំ. ( ន. ) (អឝុទ្ធិ) សេចក្ដីមិនបរិសុទ្ធ, ដំណើរសៅហ្មង, ដំណើរមោះហ្មងឬមោះមិនគាប់; អំពើអាក្រក់; បាប, អកុសល (ព. ផ្ទ. សុទ្ធិ) : សព្វសត្វក្នុងលោក រមែងបាននូវសុទ្ធិនិងអសុទ្ធិចំពោះខ្លួន រាល់រូប ។ អសុទ្ធិភាព ភាពនៃសេចក្ដីមិនបរិសុទ្ធ (ព. ផ្ទ. សុទ្ធិភាព) ។ អសុទ្ធិមន្ត (--ម៉ន់) អ្នកដែលមានសេចក្ដីមិនបរិសុទ្ធ; បើស្ត្រីជា អសុទ្ធិមតី ឬ អសុទ្ធិមន្តី (ព. ផ្ទ. សុទ្ធិមន្ត; សុទ្ធិមតី ឬ--មន្តី) ។ល។