អសុន្ទរ
អៈសុន-ទៈ រៈ សំ. បា. ( គុ. ) ដែលមិនល្អ; ពុំពីរោះ (ព. កា. ប្រើជា អសុន្ទរា, អសុន្ទរោ, អសុន្ទរំ ក៏បាន) ។ ព. ផ្ទ. សុន្ទរ ។ អសុន្ទរវាចា ឬ --វាទ សម្ដីពុំពីរោះ; សម្ដីអាក្រក់; ប្រើជា អសុន្ទរពាក្យ ឬ --ពេចន៍ ក៏បាន (ព. ផ្ទ. សុន្ទរវាចា, --វាទ, --ពាក្យ, --ពេចន៍ ។ អសុន្ទរវាទិន ឬ--វាទី អ្នកដែលច្រើនតែប្រើសម្ដីអាក្រក់; បើស្ត្រីជា អសុន្ទរវាទិនី (ព. ផ្ទ. សុន្ទរវាទិន ឬ--វាទី; សុន្ទរវាទិនី) ។ អសុន្ទរសព្ទ សូរសព្ទពុំពីរោះ (ព. ផ្ទ. សុន្ទរសព្ទ) ។ល។