អសុរិន្ទ
អៈសុរ៉ិន បា.; សំ. ( ន. ) (< អសុរ “អសុរ” + ឥន្ទ “ជាធំ”; < អសុរ + ឥន្រ្ទ) ស្តេចនៃពួកអសុរ គឺព្រះបាទវេបចិត្តិដែលជាអធិបតីក្នុងអសុរភព : ព្រះបាទវេបចិត្តិអសុរិន្ទជាបិតានៃនាងសុជាតាជាជាយារបស់ព្រះឥន្រ្ទ ។ ប្រើជាវិសេសនាមនៃរាហូផងក៏បាន : រាហូអសុរិន្ទ ។ ខ្មែរហៅស្តេចយក្សទាំងពួងថា អសុរិន្ទ ឬ អសុរេន្រ្ទ ដែរក៏មាន ។ អសុរេន្រ្ទ