អហង្ការិន
អៈហ័ង-កា រ៉ិន សំ.; បា. ( គុ. ឬ ន. ) (--រិន៑; --រី) ដែលមានអហង្កការ; ដែលប្រកាន់មានះខ្លាំង; ដែលរឹងត្អឹងឬមុខរឹងក្រៃពេក; អ្នកដែលមានអហង្ការ : មនុស្សអហង្ការិន; បើស្ត្រីជា អហង្ការិនី, ប្រើជា អហំ-- ក៏បាន (ម. ព. អហង្ការ ផង) ។ អហង្ការី