អាកិណ្ណ
--កិន បា.; សំ. ( គុ. ) (អាកីណ៌) ដែលលាយគ្នា, លាយឡំ, ច្របូកច្របល់, ច្រឡំបល់; កុះ, កុះកុំ; ណែនណាន់, ថ្តែរថ្តុក, តាន់តាប់ឬណែនណាន់តាន់តាប់; ត្រៀបត្រា; ដេរដាស, ពាសពេញ (ព. កា.); ភូមិនោះមានផ្ទះអាកិណ្ណ ផ្ទះខ្មែរផ្ទះចិន នៅលាយចម្រុះកុះកុំ ។ បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ អ. ថ. --កិន-ណៈ, ដូចជា អាកិណ្ណគ្រឹះ ផ្ទះកុះកុំ; ភូមិដែលមានផ្ទះកុះ, ដែលមានផ្ទះច្រើនត្រៀបត្រា : ភូមិអាកិណ្ណគ្រឹះ ។ អាកិណ្ណភណ្ឌ ឬ--វត្ថុ អីវ៉ាន់ដែលដាក់លាយឡំឬច្របូកច្របល់គ្នា ។ អាកិណ្ណមនុស្ស មនុស្សច្រើនត្រៀបត្រា ឬណែន-ណាន់ ។ អាកិណ្ណវិហារ ឬ--វាស ការនៅច្របូកច្របល់គ្នា។ អាកិណ្ណសន្និបាត ប្រជុំជនច្រើនណែនណាន់ប្រជ្រៀតប្របៀតគ្នា ។ល។