អាកូល
សំ. បា. ( គុ. ) (អាកុល) ដែលច្រឡូកច្រឡំ, ច្របូកច្របល់, អាកិណ្ណ; សៅហ្មង; ដែលវីវរ, វឹកវរ; វិលវល់; សុកមម៉ុក; មិងមាំង, មមិងមមាំង, ស្រឡាំងកាំង; តេងតាង, តតេងតតាង; ដែលខ្វល់ខ្វាយ, ខ្នះខ្នែង : អំពើអាកូល អំពើច្របូកច្របល់ (អំពើពុំប្រសើរ) ។ ចិត្តអាកូល ដោយបាប ចិត្តប្របូកច្របល់ឬច្រឡូកច្រឡំដោយបាប ។ ន. សេចក្ដីវឹកវរ; ដំណើរសុកមម៉ុក; ដំណើរច្របូកច្របល់; ពួក, បន ។ បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ សរសេរជា អាកុល (តាមរូបដើមនៃ សំ. បា.) អ. ថ. --កុល៉ៈ, ដូចជា អាកុលកម្ម អំពើសៅហ្មង, ពុំប្រសើរ ។ អាកុលចិត្ត ចិត្តវិលវល់, ចិត្តសៅហ្មង ។ អាកុលចិន្តា (--ចិន-ដា) គំនិតវិលវល់; គំនិតតេងតាង ។ អាកុលដ្ឋាន ឬ --ស្ថាន ទីសុកមម៉ុក ។ល។