អាតាបី
--ប៉ី បា.; សំ. ( ន. ) (អាតាបិន៑) អ្នកដែលមានព្យាយាមកម្ដៅបាប គឺអ្នកដែលខំប្រឹងប្រព្រឹត្តធម៌យ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ដើម្បីដុតបំផ្លាញបង់នូវគ្រឿងសៅហ្មងចិត្ត, ដើម្បីឲ្យរីងស្ងួតកិលេស, អ្នកដែលប្រព្រឹត្តតបៈយ៉ាងមុតមាំ; បើស្ត្រីជា អាតាបិនី (ម. ព. អាតាបៈ ផង) ។