អាធ័ម
សំ. ( គុ. ) (អាធម) ដែលពេញ, ពោរពេញ, ដែលហើមឡើង, ប៉ោងឡើង ។ ខ្មែរប្រើសំដៅសេចក្ដីថា “ពោរពេញដោយសេចក្ដីទុក្ខ” ប្រើផ្សំជាមួយនឹងពាក្យ អាណោច ជា អាណោចអាធ័ម ស្រងោចលន្លោចចិត្ត ពោរពេញដោយសេចក្ដីទុក្ខឬចង្អៀតចិត្តណែនតឹងស្ទើរប្រេះទ្រូង : កើតទុក្ខអាណោចអាធ័ម (ម. ព. អាធម្ម ទៀតផង) ។