អាប័ទ
--បាត់ សំ. ឬ សំ. បា. ( ន. ) (អាបទ៑, អាបទា) គ្រោះកាច; អន្តរាយ; វិបត្តិ : ប្រទះលើអាប័ទ ។ សម្រាប់ប្រើជាពាក្យកាព្យដោយកវីត្រូវការប្រើ, ដូចកាព្យថា : នៅស្ងៀមស្ងាត់ៗ ស្រាប់តែអាប័ទ កើតឡើងភ្លាមៗ នាំឲ្យវាក់វិន ទាក់ទិនទីមទាម គ្រោះកាចគំរាម ឲ្យបង់ធនធាន ។ គឺអាបទា ទោះខ្លួនមានគ្នា ក៏ជួយពុំបាន ព្រោះកម្មអាក្រក់ មកឆ្មក់រុញច្រាន ភិត-ភ័យឥតស្រាន្ត រហាមរងទុក្ខ ។ អាបទា