អារាធនា
--រ៉ាធៈនា សំ. បា. ( ន. ) (អារាធន) សេចក្ដីពេញចិត្ត; ការរាប់រក; ការឱបអរ; ការយកចិត្តយកថ្លើម; ការប្រោសប្រាណ; ការបូជា; សេចក្ដីសម្រេច; ការនិមន្ត, ការអញ្ជើញ ។ ខ្មែរប្រើជា កិ. សំដៅសេចក្ដីថា “និមន្តឬអញ្ជើញដោយគោរព សូមឲ្យសូត្រឬឲ្យសម្តែង, ឲ្យនិយាយអធិប្បាយ” ជាដើម (ប្រើចំពោះតែទៅរកបព្វជិត) : ពួកឧបាសកឧបាសិកាអារាធនាសីល; អាចារ្យអារាធនាព្រះបរិត្ត, អារាធនាធម៌ទេសនា ។ (ព. កា.) : អ្នកមានវិជ្ជាឥតអារាធនា កុំពោលអួតខ្លួន ព្រោះនាំឲ្យសាបបង់ភាពខ្ជាប់ខ្ជួន ចំណេះមាំមួន បែរជាទន់ខ្សោយ ។ បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ សរសេរជា អារាធន តាមរូបដើម, ប្រើជា ន. (អ. ថ. --រ៉ាធៈនៈ), ដូចជា អារាធនកថា ពាក្យនិមន្ត, ពាក្យអញ្ជើញ ។ អារាធនការណ៍ ហេតុដែលនាំឲ្យមានសេចក្ដីពេញចិត្ត, ឲ្យរាប់រក, ឲ្យយកចិត្តយកថ្លើម;... ។ អារាធនភាព ភាពនៃសេចក្ដីពេញចិត្ត, នៃការរាប់រក... ។ល។