អាសគ្រាម
--សៈ-- សំ. ( គុ. ) (អាឝា “បំណង” + គ្រាម “ស្រុក, អ្នកស្រុក”) ដែលគួរឲ្យអៀនខ្មាស, ឲ្យរឹងខ្លួន, ពុំគួរនឹងនិយាយ, ពុំគួរនឹងថា មានថាដល់កេរ្តិ៍ខ្មាសឬចំអាសចំអូងជាដើម (ប្រើចំពោះតែវាចា) : ពាក្យអាសគ្រាម (ក្នុងវចនានុក្រមខ្មែរនេះ ប្រើអក្សរសង្ខេប ថា ព. អា.) ។ ព. កា. រំលឹក : សម្ដីអាសគ្រាម ចាស់ទុំហាមយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថាត្រូវតែប្រយ័ត្ន កុំភ្លាត់មាត់និយាយស្ដី ។ ទោះបីពាក្យគន្លាស់ ជាទំនាស់ពុំគាប្បី ត្រូវតមកុំស្រដី ជនប្រុសស្រីគេជ្រេញចិត្ត ។