អឹមអៀម
( គុ. ឬ កិ. វិ. ) ដែលចេះតែស្ងៀមក្រអឹមអៀនប្រៀន, មិនសូវស្ដីនិយាយ ឬដែលច្រើនតែនិយាយរហ៊ឹមៗ ស្ទើរមិនហើបមាត់ (ដោយមានសេចក្ដីអៀនច្រើន) : មនុស្សអឹមអៀម, សម្ដីអឹមអៀម; និយាយអឹមអៀម (និយាយថា អិមអៀន ក៏មាន, តាមទម្លាប់ប្រើ)។ ព. ទ. បុ. អឹមអៀមស្ងៀមជាជាងស្ដី ស៊ីចេកខ្ចីជាជាងនៅមាត់ទទេ បើឃើញថាពុំគួរនិយាយកុំនិយាយ, មានអ្វីបន្តិចបន្តួចនៅជិតគួរបរិភោគទៅកុំរង់ចាំភោជនាហារដែលមិនដឹងជានៅឯណាឬមិនដឹងជាអង្កាល់នឹងបាននោះ ។ (ព. កា.) : បើមិនប៉ិនស្ដី អឹមអៀមវាហី ជាការស្រួលជាង និយាយខុសៗ ប្រុសគួរចៀសវាង ទោះបីនាងៗ ក៏គួរច្នោះដែរ ។ សម្ដីជាឯក ទោះចេះដឹងប្លែក ប៉ុន្តែនៅក្បែរ អ្នកប្រាជ្ញជ្រៅជ្រះ កុំស្ដីបង្វែរ ការណ៍ពិតឲ្យបែរ ជាឆ្គងទៅវិញ ។