Jump to content

អ្នកប្រើប្រាស់:វ័ណថារិទ្ធ/Khmer word puzzle

ពីWiktionary

ឫសី​ប្លែង​សារ

ឈ្មោះ​វិធី​សរសេរ​សំបុត្រ​ប្លែង​របៀប​អក្សរ​បំបាំង​សេចក្ដី, ជា​ចំណេះ​របស់​ខ្មែរ​ក្នុង​បុរាណ​សម័យ​, មាន​ច្រើន​បែប;
មុន​ដំបូង​ត្រូវ​សរសេរ​សេចក្ដី​ឲ្យ​ច្បាស់​លាស់​តាម​ធម្ម​តា​សិន, ត្រូវ​ប្រើ​បាន​ចំពោះ​តែ​ឃ្លារបះ​​ខ្លីៗ​ឲ្យល្មម​រាប់​អក្សរ​ស្រង់​បាន​ងាយ​, រួច​ហើយ​ ត្រូវ​រាប់​អក្សរ​បណ្ដោយ​ពី​ដើម​ទៅ​ចុង​ ដក​យក​មួយ​តួ​​ម្ដងៗ តាម​កំណត់​ចំនួន​មក​សរសេរ​រៀប​រៀង, ស្រៈ​បាំង​ឈើ និង​លេខ និង​សូន្យ ( ០ ) ក៏​រាប់​យក​ជា​អក្សរ​មួយ​តួៗ​ដែរ តែ​វិស​ជ៌នី​យ​មិន​រាប់, រួច​ដាក់​លេខ​ត្រង់​ខាង​ដើម​ឃ្លារ​បះ​ថា “ ២ ឬ ៣, ៤, ៥, ” ជា​ដើម​ ជា​សញ្ញា​ឲ្យ​អ្នកទទួល​សំបុត្រ​នោះ អាច​ស្រង់​អក្សរ​សរសេរ​រៀប​រៀង​យក​សេចក្ដី​បាន​ដោយ​ងាយ ។
កាល​ដែល​រាប់​ដក​អក្សរ​ប្លែង​បំបាំង​សេចក្ដី​ហៅ​ថា ដក, ដល់​រាប់​អក្សរ​ស្រង់​ឲ្យ​ឃើញ​ជា​សេចក្ដី​វិញ ហៅ​ថា ស្រង់​; ដក-​ស្រង់ មាន​ចំនួន​ស្មើ​គ្នា​ក៏​មាន​ ខុស​គ្នា​ក៏​មាន​, ដែល​មាន​ចំនួន​ខុស​គ្នា បើ​ចង់​ប្រើ​ផ្លាស់​ប្តូរ​យក​បែប​ដកជា​ស្រង់​ ឬ​បែប​ស្រង់​ជា​ដក​ក៏​បាន ។


ដក ៣ ស្រង់ ៣ ដូច​ជា : ល្អក្រចិមិ​យូ​ត្តនរ > ចិត្ត​ល្អ​មិន​ក្រ​យូរ (មាន ៨ អក្សរ), កាល​ដែល​ដក​ ត្រូវ​រាប់​ពី ចិ ដល់ ល្អ ដក ល្អ, ពី មិ ដល់ ក្រ ដក ក្រ, ... ពី ល្អ ដល់​ ន ដក ន, ពី ក្រ ដល់​ រ ដក រ, ត្រូវ​រាប់​ដក​បន្ត​គ្នា ៨ សា​ឲ្យ​ទាល់​តែ​គ្រប់​ទាំង​ ៨ អក្សរ​ឥត​មាន​ផ្ទួន​ ( បើ​មាន​ផ្ទួន​លើ​តួ​ដដែល​ណា​មួយ​ ទុក​ជា​ខុស ); ដល់​វេលា​ស្រង់​ក៏​ដូច​គ្នា, ត្រូវ​រាប់​ពី ល្អ ដល់​ចិ ស្រង់​ ចិ,...ពី ត្ត ដល់​ រ ស្រង់ រ ។


ដក​ ២ ស្រង់ ៤ ដូច​ជា: ចះ​នច​​មេ​ឈ្នះ​ង់> ចេះ​មិន​ឈ្នះ​ចង់ (មាន ៧ អក្សរ), ឬ ដក ៤ ស្រង់ ២ ជា នឈ្នេះ​ចះច​មិង់ ក៏​បាន, បើ​ចង់ ដក​ ៣ ស្រង់ ៥ ឬ ដក ៥ ស្រង់​៣ វិញ​ក៏​បាន ។ ដក ​៣​ ស្រង់​៩ ដូច​ជា : ពីក់​រ​ខ្លួក្រេ​ជាស់​អំអា​ល្អ​បន > អំពើ​អាក្រក់​ល្អ​ជា​របស់​ខ្លួន (មាន ១៣ អក្សរ ) ។ ដក ៤ ស្រង់​ ៧ ដូច​ជា : ង់​ល្ងេប​ស​ទី​ខ្មា​ចេះ > ខ្មាស​ល្ងង់​ទើប​ចេះ (មាន ៩ អក្សរ) ។


ដក​ ៧ ស្រង់​ ៧ ដូច​ជា: ប្រាល​ខ្ញុំ​តេ ៥ អាក់​សិខ្ចី​រៀឲ្យ​ ០ ណិ ១ ន > អា​ណិត​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ខ្ចី​ប្រាក់១៥០ រៀល​សិន (មាន ១៦ អក្សរ​រាប់​ទាំង​សូន្យ​ផង ) ។ វណ្ណ​យុត្ត​ដែល​ប្រើ​ដាច់​ដោយ​ខ្លួន​ពី​តួ​អក្សរ ដូច​ជា ? ; ! ជា​ដើម ក៏​ត្រូវ​រាប់​យក​ជា​អក្សរ​មួយ​តួៗ​ដែរ; បើ​ត្រូវ​ការ​សរសេរ​ថា ទៅ​មុន​ចុះ កុំ​ចាំ​ខ្ញុំ​! ត្រូវ​សរសេរ​ជា ៧ នខ្ញុំ​មុចាំ​ទៅ​កុំ​ចេះ ! (គឺ​ប្រាប់​ថា​ឲ្យ​សង់ ៧ ); ឬ​សរសេរ​ជា ៤ ចាំ​ចុះ​មុខ្េញុំ​កុំ​នទៅ ! ក៏​បាន (គឺ​ប្រាប់​ថា​ឲ្យ​ស្រង់ ៤ ) ; លេខ​ដែល​បង់​ខាង​ដើម​ឃ្លា​របៈ បើ​ដាក់​ក្នុង​វង់​ក្រចក​ជា ( ៧ ) ឬ ( ៤ ) ដូច្នេះ​ក៏​បាន ។