ឱជ

ដោយWiktionary
Jump to navigation Jump to search

សំ.; បា. ( ន. ) (ឱជស៑; ឱជា) អ្វី​ៗ​ដែល​បង្កើត​កម្លាំង, គ្រឿង​បង្កើត​កម្លាំង, ជំនួយ​កម្លាំង គឺ​រស​ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​កម្លាំង, រស​ឆ្ងាញ់; ជី​ជាតិ; កម្លាំង​កាយ ឬ​ទឹក​កម្លាំង​ក្នុង​ខ្លួន : ឱជ​ដី រស​ជាតិ​ដី (សរសេរ​ជា ឱជៈ ក៏​បាន) ។ អែម​ឱជ ឱជៈ​ផ្អែម ។ (ព. កា.) : ចំណី​អែម​ឱជ អ្នក​ផង​បាមោជ្ជ ចាប់​ចិត្ត​រាល់​គ្នា ដោយសារ​អ្នក​ធ្វើ គេ​បាន​សិក្សា រៀន​ក្នុង​សាលា មាន​គ្រូ​ជំនាញ ។ នារី​នានា គួ​ររៀន​វិជ្ជា មេ​ផ្ទះ​កុំ​គ្រាញ កុំ​ក្រាញ​ខ្ជិល​រៀន អៀន​ប្រៀន​ទូញ​ទាញ ខ្លៅ​ពេក​រែង​លាញ កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​មេ​ផ្ទះ ។ ទោះ​បី​ខ្លួន​ធំ វ័យ​ពេញ​ក្រមុំ ក៏​គួរ​រូតរះ រៀន​ធ្វើ​ចំណី ឲ្យ​ចេះ​ជ្រៅជ្រះ នឹង​មាន​តេជះ ឲ្យ​កើត​ទ្រព្យ​ធន ។ មាន​ឱជា ឬ មាន​ឱជា​រស មាន​រស​ឆ្ងាញ់ : ម្ហូប​មាន​ឱជា​រស ។ ឱជ​វ័ន្ត (--ជៈវ៉ាន់) មាន​ឱជា; មាន​កម្លាំង​កាយ (ឥត្ថី​ឬ​ស្ត្រី​ជា ឱជ​វន្តី ឬ ឱជ​វតី) ។ បឋវោជៈ ឬ បឋវោជា (ប៉ៈឋៈ--) ឱជៈ​ឬ​ឱជា​រស​ដី; ជី​ជាតិ​ដី ។ល។ ឱជា