សតិ
សៈតិ បា.; សំ. ( ន. ) (ស្ម្ឫតិ) ស្មារតី គឺសេចក្ដីនឹកឃើញ, ការរឭកបាន, ការរឭកឃើញមិនភ្លេច, ការចាំបាន, ការប្រុងប្រយ័ត្នមិនឲ្យភ្លេច; ដំណើរស្វាងរុងរឿងគំនិត : មានសតិ, ភ្លាត់សតិ, ដាស់សតិ ។ សតិចេតសិក សតិដែលរាប់ជាចេតសិកមួយក្នុងចេតសិក ៥២ (ព. អ.) ។ សតិជាគរិយៈ (--គៈ--) ដំណើរភ្ញាក់ស្មារតី ។ សតិជាគរិយានុយោគ (បា. < សតិ + ជាគិរិយ “ការភ្ញាក់” + អនុយោគ “ការប្រកបរឿយៗ, ការប្រុងជាដរាប”) ការប្រុងប្រយ័ត្នឲ្យភ្ញាក់រឭកនឹកឃើញជានិច្ច ។ សតិបដ្ឋាន (--បុ័ត-ឋាន) ការតាំងសតិ; ឈ្មោះធម៌សម្រាប់តាំងស្មារតីនឹក, មាន ៤ យ៉ាងគឺ ការតាំងស្មារតីនឹកដល់កាយ, ដល់វេទនា, ដល់ចិត្ត, ដល់ធម៌ ... ឲ្យឃើញច្បាស់តាមពិត (ព. ពុ.) ។ សតិមន្ត (--ម៉ន់) មានស្មារតី, អ្នកមិនភ្លេចស្មារតី (បើស្ត្រីជា សតិមន្តី ឬ សតិមតី) ។ សតិវិន័យ ការណែនាំពន្យល់ ឲ្យស្គាល់ខុសត្រូវតាមលក្ខណៈច្បាប់ ។ សតិវិប្បវាស (--វិប-ប៉ៈវ៉ាស) ការភ្លាត់ឃ្លាតចាកស្មារតី ។ សតិសម្បជញ្ញៈ (សៈតិ-ស័ម-ប៉ៈជ័យ-ញៈ) ស្មារតីនិងសេចក្ដីដឹងខ្លួន : មានសតិសម្បជញ្ញៈ ។ សតិសម្មោសា (--ស័ម-ម៉ោ--) សេចក្ដីវង្វេងស្មារតី ។ សតិអវិប្បវាស ឬ សត្យាវិប្បវាស (--វិប-ប៉ៈវ៉ាស) ការមិនភ្លាត់ឃ្លាតចាកស្មារតី ។ល។
