គម្ដែង

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

គំម្ដែង ជើង ដ ឬ គំ-ម៉ៈ ដែង ( ន. ) (ក្លាយ​ឃ្លាត​មក​ពី​ពាក្យ​ខ្មែរ ក្នុង​សម័យ​បុរាណ​ព្រេង​នាយ​ថា ក្រម្រតាង > ក្រម្រតេង > ក្រម្រតែង) មាន​ន័យ​ថា ព្រះ​តេជ​ព្រះ​គុណ; លោក​ជា​ម្ចាស់ ។ លុះ​ចំណេរ​កាល​ត​ៗ​មក ខ្មែរ​យើង​ប្រើ​ពាក្យ​នេះ សំដៅ​សេចក្ដី​ថា លោក​អ្នក​មាន​បុណ្យ​ច្រើន​គួរ​ជា​ទី​គោរព គួរ​ធ្វើ​សក្ការ​បូជា; លោក​អ្នក​មាន​ស័ក្តិ​យស​ខ្ពង់ខ្ពស់ ។ គម្ដែង​ក្រឡា ស្វាមី, ប្ដី ។ គម្ដែង​ផ្ទៃ​ក្រោម ព្រះ​រាជា, ក្សត្រិយ៍​ទ្រង់​រាជ្យ (មើល​ក្នុង​ពាក្យ ផ្ទៃ ទៀត​ផង) ។ គម្ដែង​សង្ឃ ព្រះ​ភិក្ខុ​សង្ឃ​ជា​ទី​គោរព : បពិត្រ​ព្រះ​គម្ដែង​សង្ឃ.... ។