ឆ្នុក​ក្បិន

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

( ន. ) អវយវៈ​មនុស្ស ត្រង់​កន្លែង​ដែល​ចុក​ក្បិន ។ ចុង​កន្ទុយ​ក្បិន​ដែល​គេ​មូរ ហើយ​យក​ទៅ​ចុក​ត្រង់​កន្លែង​នោះ ក៏​ហៅ ឆ្នុក​ក្បិន ដែរ ។