នីតិ

ដោយWiktionary
Jump to navigation Jump to search

នី-តិ បា. សំ. ( ន. ) ច្បាប់; ឧបាយ​ជា​គ្រឿង​ណែនាំ; បែប​ផែន; ទំនឹម​ទំនៀម, ប្រពៃណី ។ នីតិកម្ម (--កាំ) ការ​ធ្វើ​ច្បាប់, សិទ្ធិ​តែង​ច្បាប់, អង្គ​ច្បាប់ សម្រាប់​រដ្ឋ​នីមួយ​ៗ ។ នីតិ​កាល កាល​របស់​នីតិ, រយៈ​កាល​របស់​សភា​អ្នក​តែងតាំង​ច្បាប់ : នីតិ​កាល​នៃ​សភា​ទាំង​ពីរ មាន​កំណត់​តែ​ត្រឹម ៤ ឆ្នាំ ។ នីតិ​កោសល (--សល់) អ្នក​ឈ្លាស​ក្នុង​ច្បាប់, ដែល​វាងវៃ​ខាង​ច្បាប់ ។ នីតិ​ក្រម លំដាប់​នៃ​ច្បាប់; ទម្រង់​ការ​របស់​ច្បាប់ គឺ​របៀប​ដែល​ចៅក្រម​ត្រូវ​ធ្វើ​ក្នុង​ការ​អង្កេត​ពិនិត្យ​សាក​សួរ​ពី​បទ​ល្មើស​ផ្សេង​ៗ ។ នីតិ​និយម ការ​កំណត់​យក​តាម​ច្បាប់, សេចក្ដី​ស្មោះ​ត្រង់​ចំពោះ​ច្បាប់​រាជការ​សម្រាប់​រដ្ឋ​ ។ នីតិប្បញ្ញត្តិ (--តិប-បាញ់-ញ៉ាត់) បញ្ញត្តិ​របស់​ច្បាប់, ការ​តែង​តាំង​ច្បាប់, ការ​បង្គាប់​ឲ្យ​ធ្វើ​តាម​ច្បាប់ : នីតិប្បញ្ញត្តិ​ជា​ភារៈ​របស់​សភា ។ នីតិ​បុគ្គល អ្នក​រៀបរៀង​ច្បាប់, អ្នក​តែងតាំង​ច្បាប់ ។ នីតិ​ប្រតិបត្តិ (--ប្រៈតិបាត់) ការ​ប្រតិបត្តិ​តាម​ច្បាប់, សេចក្ដី​គោរព​ច្បាប់ ។ នីតិ​សម្បទា (---សាំ-ប៉ៈ--) ការ​ដល់​ព្រម, សម​ប្រកប, បរិបូណ៌​ដោយ​ច្បាប់, ការ​មាន​សិទ្ធិ​គ្រប់គ្រាន់​តាម​ផ្លូវ​ច្បាប់ ។ នីតិ​សាស្ត្រ គម្ពីរ​ឬ​ក្បួន​ខ្នាត​ស្ដី​ពី​ច្បាប់ ។ល។