មគធ​ភាសា

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

មៈគៈធៈ-- បា.; សំ. ( ន. ) (--ភាឞ‌ា) ភាសា​អ្នក​មគធៈ ។ មគធ​ភាសា​នេះ​ចែក​ជា ២ យ៉ាង គឺ ទេសិយា ភាសា​សម្រាប់​និយាយ​ស្ដី​ជា​ប្រក្រតី របស់​អ្នក​ប្រទេស​មគធៈ គឺ​សម្ដី​សម្រាប់​ស្រុក; តន្តី ឬ តន្តី​ភាសា សម្ដី​ដែល​មាន​របៀប​ទៀងទាត់​តាម​ដំណើរ​វេយ្យាករណ៍, ជា​ភាសា​សម្រាប់​ប្រើ​តែ​ក្នុង​គម្ពីរ​ក្បួន​ច្បាប់, លុះ​តែ​ហាត់​រៀន​ឲ្យ​ចេះ​វេយ្យាករណ៍ ទើប​អាច​ដឹង​សេចក្ដី​បាន ប្រើ​ការ​កើត ។ តន្តី នេះ​ជា​មូល​ភាសា​របស់​ពួក​ជន​អ្នក​មគធៈ, ហៅ​ថា បាលី ឬ បាឡី ក៏​បាន; បាលី នេះ​ឯង​ពួក​ពុទ្ធ​សាសនិក​ជន​ខាង​ប៉ែក​ទក្ខិណ​និកាយ​រៀន ទន្ទេញ សូត្រ គោរព​ថា​ជា​ភាសា​ដ៏​ប្រសើរ​ព្រោះ​ព្រះ​ត្រៃ​បិដក​ដែល​ជា​ពុទ្ធ​វចនៈ​ឬ​ពុទ្ធ​សាសនា ប្រតិស្ឋាន​នៅ​ដោយ​ភាសា​នេះ (ម. ព. បាលី ផង) ។