លោហៈ

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

សំ. បា. ( ន. ) (--ហ) ធាតុ​សាច់​រឹង​ដែល​រំលាយ​សម្រាំង​ចេញ​ពី​រ៉ែ​ហើយ គឺ​ដែក, ស្ពាន់, ទង់ដែង, លង់ហិន, សំរឹទ្ធិ, ទង់ហ្វ៊ា; ... ។ លោហ​កម្ម ឬ--កិច្ច ការ​ធ្វើ​លោហៈ, មុខ​របរ​លោហៈ ។ លោហ​កាន្ត (--កាន-តៈ ឬ--កាន) មេ​ដែក ។ លោហ​ការ ឬ--ការី អ្នក​ធ្វើ​លោហៈ, ជាង​លោហៈ (មាន​ជាង​ដែក​ជាដើម); បើ​ស្ត្រី​ជា លោហ​ការិកា ឬ--ការិនី ។ លោហ​កុម្ភៈ ឆ្នាំង​លោហៈ (មាន​ឆ្នាំង​ស្ពាន់​ជាដើម) ។ លោហ​កុម្ភី ឈ្មោះ​នរក​មាន​ស្រះ​លោហៈ​ធំ​មាន​ទឹក​ពុះ​កញ្រ្ជោល​ជានិច្ច... ។ លោហ​ជាតិ (--ជាត) ជាតិ​លោហៈ, លោហៈ​ទាំងពួង ។ លោហ​ជាល សំណាញ់ ឬ​បណ្តាញ​លោហៈ ។ លោហ​ជិត ពេជ្រ ។ លោហ​ធាតុ ធាតុ​លោហៈ; រ៉ែ​លោហៈ ។ លោហ​នាឡិ (--នាល) នាឡិ​ឬ​បោយ​លោហៈ ។ លោហ​ភណ្ឌ (--ភ័ន) របស់​ដែល​ធ្វើ​ដោយ​លោហៈ ។ លោហ​ភាជនៈ ឬ --ភាជន៍ ភាជនៈ​លោហៈ ។ លោហ​ម័យ ដែល​ធ្វើ​ដោយ​លោហៈ ។ លោហ​មល (--មៈលៈ ឬ --មល់) មន្ទិល​លោហៈ, ច្រែះ​ឬ​ស្នឹម​លោហៈ ។ លោហ​វត្ថុ (--វ័ត-ថុ) វត្ថុ​ដែល​ធ្វើ​ដោយ​លោហៈ; ជាតិ​លោហៈ​ឯង ។ លោហាករ (< លោហ + អាករ “អណ្តូង”) អណ្តូង​ឬ​រណ្ដៅ​រ៉ែ​លោហៈ ។ល។