វោហារ

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

បា.; សំ. ( ន. ) (វ្យាហារ) ពាក្យ, ពាក្យ​ពេចន៍; សំនួន​សម្តី : បញ្ចេញ​វោហារ, បាន​វោហារ ។ វោហារ​កោសល (--រ៉ៈកោសល់) អ្នក​ឈ្លាសវៃ, ប៉ិន​ប្រសប់​ខាង​វោហារ, ខាង​ពាក្យ​សម្តី​ថ្វី​មាត់ (ប្រើ​ជា គុ. ក៏​បាន) ។ វោហារ​កោសល្យ (--សល់) ការ​ឈ្លាសវៃ, ការ​ប៉ិន​ប្រសប់​ស្ទាត់​ជំនាញ​ក្នុង​វោហារ, ការ​ចេះ​និយាយ​ថ្លែង​សេចក្ដី​យ៉ាង​ពីរោះ ក្បោះក្បាយ ឥត​មាន​រអាក់​រអួល : វោហារ​កោសល្យ ជា​ឧបនិស្ស័យ​មាន​ប្រចាំ​នៅ​ក្នុង​សន្តាន​នៃ​បុគ្គល​ខ្លះ ។ វោហារ​ទេសនា (--រៈ ទេសៈន៉ា ឬ--ទេស្នា) ការ​សម្តែង​វោហារ, ការ​សម្តែង​ធម៌​អធិប្បាយ​បញ្ចេញ​វោហារ ឲ្យ​ទូលាយ​ងាយ​ស្តាប់​ងាយ​យល់ ។

បា.; សំ. ( ន. ) (វ្យវហារ) ទំនៀម, ទំនៀម​ទម្លាប់; ធម្ម​សាស្រ្ត, ច្បាប់​បញ្ញត្តិ; វិវាទ, ក្តី; ការ​លក់​ដូរ, ជំនួញ ។ វោហារ​វិជ្ជា, --វិទ្យា ឬ--សាស្រ្ត វិជ្ជា​ឬ​សាស្រ្ត​ខាង​ច្បាប់​សម្រាប់​ប្រទេស, ធម្ម​សាស្រ្ត ។ វោហារ​វិធី ឬ--កម្ម ដំណើរ​ក្តី ។ល។