សង្ខារ
[សង់-ខា] (បា.; សំ.) (ន.) (សំស្ការ) ការតាក់តែង, គ្រឿងប្រកបឬតាក់តែង; គ្រឿងប្រុង; ភ្ជុំ, ប្រមូលផ្សំ; សព៌ាង្គកាយ; ជីវិត; គំនិត; អ្វីៗទាំងពួងក្នុងលោក;... ។
សង្ខារក្ខន្ធ (សង់-ខា-រុ័ក-ខ័ន) គំនរឬកងនៃគំនិត (ដែលរាប់ជាខន្ធទី ៤ ក្នុងខន្ធទាំង ៥) ។
សង្ខារទុក្ខ (សង់-ខា-រ៉ៈ-ទុក) សេចក្ដីព្រួយលំបាករបស់ជីវិតឬព្រោះជីវិត ។
សង្ខារធម៌ (សង់-ខា-រ៉ៈ-ធ័រ) ធម៌គឺសង្ខារឬសង្ខារដែលរាប់ថាធម្មតា ។
សង្ខារនិរោធ (សង់-ខា-រ៉ៈ-និ-រោត) ដំណើររលត់សង្ខារ, ដំណើរលែងមានសង្ខារតទៅទៀត ។
សង្ខារបច្ច័យ ឬ សង្ខារប្បច្ច័យ (សង់-ខា-រ៉ៈ-បុ័ច-ចៃ) ឬ (សង់-ខា-រុ័ប-បុ័ច-ចៃ) ធម៌ដែលជាបច្ច័យឲ្យកើតវិញ្ញាណ ។
សង្ខារបធាន ឬ សង់ខារប្បធាន (សង់-ខា-រ៉ៈ-ប៉ៈ-ធាន) ឬ (សង់-ខា-រុ័ប-ប៉ៈ-ធាន) ការតាំងនៅមាំរបស់សង្ខារ ។
សង្ខារលោក (សង់-ខា-រ៉ៈ-លោក) លោកគឺសង្ខារ, លោកដែលទុកថាជាសង្ខារ; សេចក្ដីចម្រើននិងសេចក្ដីវិនាស ។
សង្ខារុបេក្ខា (សង់-ខា-រុ-ប៉េក-ខា) (បា. < សង្ខារ + ឧបេក្ខា) ដំណើរជើយព្រងើយចំពោះអ្វីៗទាំងពួង ។ល។
កាយសង្ខារ (កាយ-យ៉ៈ-សង់-ខា) ខ្យល់ដកដង្ហើមចេញចូល ។
ចិត្តសង្ខារ (ចិត-តៈ-សង់-ខា) សញ្ញានិងវេទនា ។
ជីវិតសង្ខារ (ជី-វិ-តៈ-សង់-ខា) អាយុ, ភ្លើងធាតុនិងបដិសន្ធិវិញ្ញាណ។
វចីសង្ខារ (វៈ-ចី-សង់-ខា) វិតក្កៈ និង វិចារៈ (ព. ពុ. ទាំងអស់) ។ល។