សម្បជញ្ញៈ

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

ស័ម-ប៉ៈ-ជ័ញ-ញៈ បា. ;សំ. ( ន. ) (សម្បជញ្ញ; សំប្រជ្ញ, សំប្រជ្ញា ឬ សម្រ្ប--) សេចក្ដី​ដឹង​ខ្លួន, ការ​មិន​ភ្លេច​ខ្លួន, ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ជានិច្ច; ការ​ត្រិះរិះ​រំពឹង​ដឹង​ខ្លួន​ជា​ដរាប : មាន​សម្បជញ្ញៈ, ច្រើន​ប្រើ​ជា សតិ​សម្បជញ្ញៈ ស្មារតី និង​សេចក្ដី​ដឹង​ខ្លួន : បព្វជិត​គួរ​មាន​សតិ​សម្បជញ្ញៈ​ជានិច្ច (ព. ពុ.) ។