សាមញ្ញ

ដោយWiktionary

--មុ័ញ-ញ៉ៈ បា.; សំ. ( ន. ) (ឝ្រាមណ្យ) សមណ​ភាព ។ សាមញ្ញ​គុណ គុណ​នៃ​សមណ​ភាព ។ សាមញ្ញប្បដិបត្តិ បដិបត្តិ​តាម​សមណ​ភាព ។ សាមញ្ញ​សាសនា សាសនា​របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ​ដែល​មាន​ភាព​ជា​សមណៈ​ពិត, សាសនា​ស្រោច​ស្រង់​សត្វ (ពុទ្ធ​សាសនា) ។ ព. ផ្ទ. ព្រហ្មញ្ញ​សាសនា, អញ្ញ​លទ្ធិ ។ល។

សាមញ្ញ --មុ័ញ បា.; សំ. ( គុ. ) (សាមាន្យ) សាធារណៈ; ដែល​ជា​ធម្មតា; ដែល​ស្មើ​ៗ​តែ​គ្នា; ដែល​រាប់​រយ​រាប់​ពាន់: ពាក្យ​សាមញ្ញ គ្រាម​ភាសា, ពាក្យ​ផ្សារ។ មនុស្ស​សាមញ្ញ មនុស្ស​សាធារណៈ, មនុស្ស​រយ ។ របស់​សាមញ្ញ របស់​រយ ។ បើ​រៀង​ភ្ជាប់​ពី​ខាង​ដើម​សព្ទ​ដទៃ អ. ថ. សាមុ័ញញ៉ៈ, ដូច​ជា សាមញ្ញ​នាម សាធារណ​នាម (ព. ផ្ទ វិសាមញ្ញ​នាម) ។ សាមញ្ញ​លក្ខណៈ សេចក្ដី​កំណត់​ឃើញ​ស្មើ គឺ​ឃើញ​ថា អនិច្ចំ, ទុក្ខំ , អនត្តា ជា​សភាព​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ស្មើ​គ្នា​ទួទៅ​គ្រប់​រូប​សត្វ​លោក ។ល។