សិទ្ធិ

ដោយWiktionary

សិត-ធិ ឬ សិត សំ. បា. ( ន. ) សេចក្ដី​សម្រេច; សេចក្ដី​សម្រេច​ផល ឬ​ផល​សម្រេច, ការ​សម្រេច​ប្រយោជន៍; ការ​ដាច់​ស្រេច; ការ​សម​ប្រកប, ការ​សម​តាម​បំណង; សេចក្ដី​សុខ; សេចក្ដី​សម្រើន; សេចក្ដី​ស័ក្ដិសិទ្ធិ; សេចក្ដី​ខ្លាំង​ពូកែ; សេចក្ដី​សម្បូណ៌; សេចក្ដី​សម្រេច​តាម​អំណាច​ច្បាប់; អំណាច, សេចក្ដី​អង់អាច; មុខ​ការ​ដែល​ត្រូវ​សម្រេច​លើ​ខ្លួន (ម. ព. សិទ្ធ ផង) ។ បើ​រៀង​ភ្ជាប់​ពី​ខាង​ដើម​សព្ទ​ដទៃ អ. ថ. សិត-ធិ, ដូច​ជា សិទ្ធិ​ករ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​សម្រេច, ដែល​ឲ្យ​សម្រេច​ផល​ប្រយោជន៍ ។ សិទ្ធិ​ការក (--រ៉ៈកៈ ឬ --រ៉ក់) អ្នក​ធ្វើ​ឲ្យ​សម្រេច​ប្រយោជន៍ (បើ​ស្ត្រី​ជា សិទ្ធិ​ការិកា) ។ សិទ្ធិ​ការ្យ (--កា) ដំណើរ​ធ្វើ​ឲ្យ​សម្រេច​ប្រយោជន៍ ។ ខ្មែរ​បុរាណ​ប្រើ​ជា​ពាក្យ​ផ្តើម​ក្នុង​ក្បួន​តម្រា, ជា​ពាក្យ​អធិដ្ឋាន​ប្រសិទ្ធី​សូម​ឲ្យ​សម្រេច​ប្រយោជន៍​បាន​តាម​ប្រាថ្នា : សិទ្ធិ​ការ្យ​អាចារ្យ​ចែង​សម្ដែង​អំពី​ថ្នាំ​រម្ងាប់​រោគ​ផ្សេង​ៗ ដូច​មាន​សេចក្ដី​ទៅ​នេះ... ។ សិទ្ធិ​ក្សេត្រ ឬ--ភូមិ ទី​កើត​នៃ​សេចក្ដី​សុខ​សេចក្ដី​ចម្រើន ។ សិទ្ធិ​គុណ គុណ​ដែល​នាំ​ឲ្យ​សម្រេច​ប្រយោជន៍ ។ សិទ្ធិ​ជ័យ ជម្នះ​ដាច់​ស្រេច ។ សិទ្ធិ​ជោគ ឫក្សពារ​ពេលា​ល្អ​ដែល​អាច​ញ៉ាំង​ប្រយោជន៍​ឲ្យ​សម្រេច​តាម​បំណង ។ សិទ្ធិ​តេជ ឬ --តេជះ តេជះ​នៃ​សិទ្ធិ ។ សិទ្ធិ​ទស្សី អ្នក​ដែល​ប្រមើល​ឃើញ​សេចក្ដី​ចម្រើន​ទៅ​ខាង​មុខ (បើ​ស្ត្រី​ជា សិទ្ធិ​ទស្សិនី) ។ សិទ្ធិ​ពល កម្លាំង​នៃ​សេចក្ដី​អង់អាច ។ សិទ្ធិ​មគ្គ ឬ--មាគ៌ា ផ្លូវ​នៃ​សេចក្ដី​ចម្រើន ។ សិទ្ធិ​មន្ត ឬ--មន្រ្ត មន្ត​ស័ក្ដិសិទ្ធិ (ប្រើ​ជា សិទ្ធ​មន្ត ឬ--មន្រ្ត ក៏​បាន) ។ សិទ្ធិ​យោគ ការ​ប្រើ​គ្រឿង​ស័ក្ដិសិទ្ធិ ។ សិទ្ធិស័ក្ដិ អំណាច​នៃ​ការ​សម្រេច​ប្រយោជន៍ ។ សិទ្ធិ​សួស្តិ៍ (--សួស) សិទ្ធិ​និង​សួស្ដី; សួស្ដី​នៃ​សិទ្ធិ ។ បុរាណ្យ​ប្រើ​ពាក្យ​នេះ​ជា ការ​ផ្តើម​នៃ​មន្ត​អាគម, ដូច​ជា​អាគម​ស្ដោះ​ផ្លុំ​រម្ងាប់​ពិស​ពស់​ថា ឩម​សិទ្ធិ​សួស្តិ៍ កុំ​ឲ្យ​ជ្រួស​ជ្រលួស​ទៅ​រក​ការ​ឃ្វាង សុំ​ឲ្យ​ប្រកប​ដោយ​ការ​រាង​ចាល​ចាញ់ អញ​ស្ដោះ​ផ្លុំ​ទៅ​ឲ្យ​ត្រូវ​លើ​អាសិរ​ពិស​ទ្រើស​ទ្រឹស្តិ​កំណាច​ចង្រៃ ឲ្យ​ចាញ់​តេជ​ដៃ​នៃ​អញ​ឯង ឲ្យ​ប្រស្ដែង​បាក់​បប​ខ្លប​ខ្លាច​អំណាច​មន្ត​គាថា ចេស្ដា​ស័ក្ដិសិទ្ធិ ដូច​ទឹក​អម្រឹត​ត្រជាក់​ត្រជំ ឲ្យ​ពិស​ចង្រៃ​ឯង​រលាយ​រសាយ​ខ្ចាយ​បាត់​សូន្យ​ទៅ​ឥឡូវ​នេះ​ហោង... ។ សិទ្ធី​ស្វរៈ (សំ. សិទ្ធីឝ្វរ < សិទ្ធិ + ឦឝ្វរ) អ្នក​ដែល​ជា​ធំ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ឲ្យ​សម្រេច​ប្រយោជន៍; សិវៈ (ព្រះ​ឥសូរ) ។ល។