សុរ

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

--រ៉ៈ សំ. បា. ( ន. ) ទេវតា ។ សុរ​កុល រោង​ឬ​អាស្រម​ប្រតិស្ឋាន​ទេវ​រូប ។ សុរ​ក្រឹត ដែល​កើត​អំពី​ទេវតា​ធ្វើ, ដែល​ទេវតា​និម្មិត : រូប​សុរ​ក្រឹត ។ សុរ​គជ (--គច់) ដំរី​ឯរាវ័ណ ។ សុរ​គណៈ ឬ សុរ​និកាយ ពួក​ទេវតា ។ សុរ​គត (--គត់) ទៅ​កើត​ជា​ទេវតា​ហើយ (ស្លាប់); ខ្មែរ​ប្រើ​ជា​ពាក្យ​ហៅ​ការ​ទទួល​មរណ​ភាព​នៃ​ខត្តិយ​ជាតិ តាំង​ពី​ទី​ព្រះ​អង្គ​ម្ចាស់​ចុះ​មក ។ សុរ​គិរី ភ្នំ​ព្រះ​សុមេរុ៍ ។ សុរ​ចាប ធ្នូ​ទេវតា (ឥន្ទធនូ) ។ សុរ​ជន ជន​ជា​ទេវតា (ទេវតា) ។ សុរ​ជេដ្ឋ (--ជេត) ព្រហ្ម ។ សុរដ្ឋាន ឬ--ស្ថាន ដូច​គ្នា​នឹង សុរ​កុល ។ សុរ​ទ្រុម ដូច​គ្នា​នឹង សុរ​ព្រឹក្ស ។ សុរ​បតី (--ប៉ៈដី), សុរាធិបតី (--រ៉ា-ធិ-ប៉ៈដី; សំ. បា. < សុរ + អធិបតិ) ឬ សុរ​នាថ ព្រះ​ឥន្រ្ទ ។ សុរ​បថ (--បត់) ផ្លូវ​ទេវតា (អាកាស) ។ សុរ​ព្រឹក្ស ដើម​កល្ប​ព្រឹក្ស ។ សុរ​រាជ ស្ដេច​ទេវតា; ព្រះ​ឥន្រ្ទ ។ សុរ​លោក ឋាន​សួគ៌ ។ សុរ​ស្ត្រី ឬ សុរាង្គនា (--រ៉ាង-គៈនា; សំ. < សុរ + អង្គនា “ស្ត្រី”) ស្ត្រី​អប្សរ, ស្រី​សួគ៌ ។ សុរាទ្រិ (--រ៉ា-ទ្រិ; សំ. < សុរ + អទ្រិ “ភ្នំ”) ភ្នំ​ព្រះ​សុមេរុ៍ ។ សុរានុភាព (សំ. បា. < សុរ + អានុភាវ) អានុភាព​នៃ​ទេវតា ។ សុរាយុធ ឬ សុរាវុធ ( សំ. < សុរ + អាយុធ ឬ បា. < សុរ + អាវុធ) អាវុធ​ទេវតា ។ សុរាល័យ (--រ៉ាល៉ៃ; សំ. បា. < សុរ + អាលយ “លំនៅ”) ឋាន​សួគ៌; ប្រាសាទ​ឬ​រោង​ជាដើម ដែល​សន្មត​ថា ជា​លំនៅ​នៃ​ទេវតា (ប្រើ​ក្លាយ​ជា សុលាល័យ ក៏​មាន) ។ សុរាស្រ័យ (សំ. < សុរ + អាឝ្រយ) ភ្នំ​ព្រះ​សុមេរុ៍ ។ សុរិន្ទ ឬ សុរេន្រ្ទ (បា. < សុរ + ឥន្ទ ឬ សំ. < សុរ + ឥន្រ្ទ) អ្នក​ដែល​ជា​ធំ​ជាង​ពួក​ទេវតា, ស្ដេច​ទេវតា (ព្រះ​ឥន្រ្ទ) ។ល។