សេវកៈ

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

--វ៉ៈកៈ សំ. បា. ( ន. ) (សេវក) អ្នក​បម្រើ, អ្នក​ចាំ​ទទួល​ការ​បម្រើ, អ្នក​គាល់​បម្រើ; បរិវារ : ពួក​សេវ័ក ។ ប្រើ​ស្ត្រី​ជា សេវិកា ។ សេវក​ជន មនុស្ស​អ្នក​បម្រើ ។ សេវក​បុរស បុរស​អ្នក​ចាំ​ទទួល​ការ​បម្រើ (ក្នុង​ក្រសួង​ឬ​ក្រុម​រាជការ​នីមួយ) ។ សេវក​យោសិត ឬ សេវិកា ស្ត្រី​អ្នក​ចាំ​ទទួល​ការ​បម្រើ, ស្ត្រី​អ្នក​បម្រើ ។ សេវកាមាត្យ (--ម៉ាត; សំ. សេវក + អមាត្យ) មន្រ្តី​អ្នក​គាល់​បម្រើ​ព្រះ​រាជា, មន្រ្តី​ក្នុង​ព្រះ​រាជ​សំណាក់, ខ្ញុំ​រាជការ​ជិត​ព្រះ​អង្គ (ហៅ រាជ​សេវ័ក ឬ រាជ​សេវកាមាត្យ ក៏​បាន) ។ល។ (ព. កា.) : រាជ​សេវ័ក យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​បម្រើ​ក្សត្រិយ៍​ក្សាន្ត រមែង​មាន​យស ខ្ពង់ខ្ពស់​ពុំខាន ព្រោះ​ហេតុ​ទ្រង់​បាន សង្កេត​ចរិយា ។ សេវ័ក