សោយ

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search
  1. ( កិ. ) (បុរាណ​ប្រើ ស្វោយ; ស. ប្រើ ស្វេយ អ. ថ. ស្វឺ៎យ) ទទួល​រង​អារម្មណ៍​ជា​សុខ​ឬ​ជា​ទុក្ខ : សោយ​សុខ, សោយ​ទុក្ខ, សោយ​ផល​កម្ម ។ រ. ស. បរិភោគ, ស៊ី, ផឹក : ព្រះ​ករុណា​កំពុង​សោយ ។ សោយ​រាជ្យ (--រាច) បាន​ឡើង​ជា​ក្សត្រិយ៍​ទ្រង់​រាជ្យ ។ សេព​សោយ ស៊ី, ផឹក (ពាក្យ​អ្នក​សែន​ខ្មោច​ឬ​អ្នក​និយាយ​ទៅ​រក​រូប​អារក្ស) : អញ្ជើញ​អស់​លោក​សេព​សោយ​ចុះ !
  2. ភូមិនៃឃុំមៀន