ស្បៀង

ដោយWiktionary
Jump to navigation Jump to search

( ន. ) គ្រឿង​បរិភោគ​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ក្នុង​ការ​ដើរ​ផ្លូវ​ឆ្ងាយ ។ ចួន​កាល​ហៅ​គ្រឿង​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ជា​ប្រក្រតី​ថា ស្បៀង ដែរ​ក៏​មាន ។ ព. ប្រ. កុសល​ដែល​បម្រុង​នឹង​ឲ្យ​ផល​ទៅ​ជាតិ​មុខ : ខ្លួន​ចាស់​ហើយ​គួរ​សន្សំ​ស្បៀង​ទុក​ទៅ​មុខ ។

ជើង ដ ( ន. ) ខ្សែ​វែង​ឬ​ផ្តៅ​ទាំង​ដើម​វែង​ចង​លាត​សន្ធឹង​សម្រាប់​ហាល​ឬ​ពាក់​សំពត់ (ច្រើន​តែ​ប្រើ​ការ​ហាល​ចីវរ​បព្វជិត) : ខ្សែ​ស្បៀង​ចីវរ ។ ស្ដៀង