ហ៊ីង

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

( ន. ) សត្វ​មួយ​ប្រភេទ សន្តាន​កង្កែប តែ​សណ្ឋាន​មាឌ​ត្រមុល បំប៉ោល​ខ្លួន​បាន, បង្កប់​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​ដី​សើម​ឬ​ក្នុង​គំនរ​ស្លឹក​ឈើ​សើម កាល​ណា​មាន​ភ្លៀង​ចេញ​មក​ខាង​ក្រៅ​តែង​ស្រែក​យំ​ឮ​សូរ​ខ្លាំង​ហួស​មាឌ; មាន ៣ ប្រភេទ​គឺ ហ៊‌ីង​កណ្តោល ឬ ហ៊‌ីង​ក្រូត មាឌ​ធំ​ជាង​ហ៊‌ីង​ឯ​ទៀត យំ​ឮ​ក្រេតក្រូត​ៗ; ហ៊‌ីង​ជ័រ មាឌ​តូច​ជាង​ហ៊‌ីង​កណ្តោល មាន​ជ័រ​ស្អិត​នៅ​លើ​ស្បែក យំ​ឮ​សូរ​តូច​ស្រួច​ក្ងួ; ហ៊‌ីង​ចំបក់ មាឌ​តូច​ជាង​ហ៊‌ីង​ជ័រ យំ​ឮ​សូរ​ខ្សោយ​ជាង​ហ៊‌ីង​ជ័រ ។ ព. កា. ថា : ហ៊ីង​ខែ​ដើម​ឆ្នាំ ភ្លៀង​ធ្លាក់​សស្រាំ ចេញ​យំ​អឺងអាប់ យំ​ពុំ​ដឹង​ខ្លួន ថា​គេ​នឹង​ចាប់ យក​ទៅ​សម្លាប់ ងាប់​ព្រោះ​តែ​មាត់ ។ ជន​ពាល​ច្នោះ​ដែរ ពោល​ពាក្យ​បៀត​បែរ ឥត​ការ​ទៀងទាត់ និយាយ​ព្រត​ៗ ដោយ​ក្តី ភ្លាំងភ្លាត់ ស្លាប់​ដោយសារ​មាត់ រឥល​ឥត​គ្រឿង​ទប់ ។ ហ៊ីង