អធិរាជ

ដោយWiktionary
  1. អៈ-- សំ. បា. ( ន. ) ព្រះ​រាជា​ជា​ធំ​ចម្បង​ជាង​ព្រះ​រាជា​ទាំងឡាយ​ក្នុង​ប្រទេស​ជិត​ខាង; មហា​រាជ ។ ឥត្ថី, អធិ​រាជិនី ។ emperor, empereur មហាក្សត្រ ឬមហារាជដែលមានអំណាចលើសាមន្តរាជនានានិងគ្រប់គ្រងលើដែនដីចក្រភពទាំងមូល។ ឧ. គូប្លៃខាន់ (Kublai Khan) ជាអធិរាជនៃចក្រភពម៉ុងហ្គោល (ឆ្នាំ១២៦០-១២៩៤ នៃគ.ស.)។