អា

ដោយWiktionary
Jump to navigation Jump to search

ស. ល. ( បុ. ស. ) បុរិស​សព្វ​នាម ជា​ពាក្យ​ទាប ឥត​គួរ​សម​ និយាយ​ចំពោះ​ទៅ​រក​មនុស្ស​ប្រុស ដែល​ជា​ក្មេង​តូច​ឬ​មនុស្ស​តូច​ទាប, មនុស្ស​ស្មើ​ភាព​ដែល​ស្និទ្ធស្នាល​នឹង​គ្នា​ណាស់, ភឿន, ក្លើ ឬ​ហៅ ចោរ, មនុស្ស​ទោស, សត្វ​តិរច្ឆាន... : អា​ណា​?, អា​នេះ, អា​នុះ, អា​ហ្នឹង, អា​នោះ, អា​ឯង; អា​ណុប, អា​នាង, អា​តូច, អា​ច្រមក់, អា​វ៉ា; អា​ង៉ែត; អា​សម្លាញ់, អា​ភឿន, អា​ក្លើ; អា​ចោរ, អា​ចោរ​កំណាច; អា​ធ្លក​សេះ​អ្នក​មាន​ល្បឿន​ស្មើ​គ្នា​នឹង​អា​ខ្មៅ​សេះ​ខ្ញុំ​ដែរ ។ សុន្ទរោ-វាទ : យុវជន​ទាំងឡាយ​អើយ ! គួរ​អ្នក​កុំ​ហៅ​គ្នា “អា”, គួរ​ហៅ​គ្នា​អ្នក​ថា “បង” ថា “ប្អូន” (តាម​បង​តាម​ប្អូន) ឬ​ហៅ​ថា “នាយ” គឺ “នាយ​នេះ, នាយ​នោះ” ដូច្នេះ​វិញ ទើប​ឈ្មោះ​ថា​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​មនុស្ស​សុភាព ត្រូវ​តាម​ក្រឹត្យ​ដែល​អ្នក​បាន​រៀន​មក ! ។ អា​មឹង ពាក្យ​ទ្រគោះ​ថា អា ហើយ​ថែម មឹង ទៀត​ផង : ធ្វើ​ជា​អ្នក​សុភាព​ត្រូវ​កុំ​ប្រើ​សម្ដី​អា​មឹង ឬ ឯង​មឹង​រក​គ្នា (ម. ព. មឹង ផង) ។ ព. សា. អា​អ្ហែង ។