ឧជ្ឈាន

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

អ៊ុច-ឈានៈ; ព. កា. អ៊ុច-ឈាន បា.; សំ. ( ន. ) (ឧទ្ធ្យាន) ការ​សម្លឹង​រំពៃ​ទោស​ដើម្បី​រិះ​គន់​គេ, ការ​និយាយ​អាក្រក់​ពី​គេ, ការ​ពោល​ទោស​គេ, ការ​និយាយ​ដើម​គេ; សេចក្ដី​រិះ​គន់​គេ ។ (ព. កា.) : កុំ​ប្រើ​ឧជ្ឈាន ព្រោះ​នាំ​ឲ្យ​មាន កំហុស​លើ​ខ្លួន បើ​បាន​ជា​ជ្រុល ម្តង​ហើយ​កុំ​ផ្ទួន ក្រែង​លោ​គាប់​ជួន ដល់​បង់​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ ។ ឧជ្ឈាន​កម្ម (អ៊ុច-ឈានៈក័ម) ន. (បា.) ការ​ពោល​ទោស​គេ គឺ​ការ​និយាយ​រិះ​គន់​ឬ​និន្ទា​ត្មះ​តិះដៀល​គេ​ដោយ​មាន​ហេតុ​ឬ​ដោយ​ឥត​ហេតុ : ឧជ្ឈាន​កម្ម​របស់​បុថុជ្ជន​មាន​សម​ហេតុ​សម​ផល​ខ្លះ ឥត​សម​ហេតុ​សម​ផល​ខ្លះ ។ ឧជ្ឈានប្បហាន (--ន៉ាប់-ប៉ៈ--) ការ​លះ​ឧជ្ឈាន​ភាព ។ ឧជ្ឈាន​ភាព (អ៊ុច-ឈានៈភាប) ភាវៈ​ឬ​ដំណើរ​និយាយ​អាក្រក់​ពី​គេ ។ ។ ឧជ្ឈាន​សញ្ញា (អ៊ុច-ឈានៈស័ញ-ញ៉ា) សេចក្ដី​កួច​កាន់​ក្នុង​ការ​រិះ​គន់​គេ, ការ​រំពៃ​ទោស​គេ​ដោយ​សេចក្ដី​រិះ​គន់ ។ ឧជ្ឈាន​សញ្ញី អ្នក​ដែល​ប៉ិន​ឬ​ហៃ​ខាង​ការ​រិះ​គន់​គេ (បើ​ស្ត្រី​ជា ឧជ្ឈាន​សញ្ញិនី) ។ល។