ឧទ្ទាម

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

អ៊ុត-ទាម សំ.; បា. ( គុ. ) (ឧត៑ > ឧទ៑ + ទម; ឧ + ទម “ដែល​មាន​ដំបូន្មាន​រើ​ឡើង”) ដែល​អស់​ទូន្មាន​បាន, ដែល​បង្វឹក​មិន​កើត; ដែល​ឡើង​កម្លាំង​ឡើង​ចិត្ត, ទ្រើស​កម្លាំង​ទ្រើស​ចិត្ត, ទ្រើស​ឃ្នង, ឡើង​ចាង​មិន​ស្ដាប់​ឱវាទ​មិន​ស្ដាប់​ច្បាប់; ខ្មាំង​ចំពោះ​រាជការ​ផែនដី : ក្របី​ឧទ្ទាម ក្របី​ឡើង​ក​ទ្រើស​កម្លាំង​ពិបាក​ប្រើ ឬ​ក្របី​ដែល​លែង​ចោល​យូរ​នៅ​តែ​ក្នុង​ព្រៃ​ផ្លាង​ចាប់​យក​មក​ប្រើ​មិន​កើត ។ សេះ​ឧទ្ទាម សេះ​ដែល​ទម្រើស​ទាល់​តែ​ឡើង​កម្លាំង, សេះ​រោង ។ មនុស្ស​ឧទ្ទាម មនុស្ស​ទ្រើស​ឃ្នង​ពួន​នៅ​តែ​ក្នុង​ព្រៃ ឬ​មនុស្ស​ដែល​តាំង​ខ្លួន​ជា​ខ្មាំង​ក្បត់​ផែនដី (ប្រើ​ជា ន. ក៏​បាន : បង្រ្កាប​ពួក​ឧទ្ទាម​ដែល​ចូល​មក​រាត​ត្បាត​នៅ​ជាយ​ដែន) ។ ស្រែ​ឧទ្ទាម ស្រែ​ដែល​គេ​បោះបង់​ចោល​ទៅ​ជា​ព្រៃ​ខ្លះ ។ ឧទ្ទាម​ឡើង​រាជ្យ មនុស្ស​ខ្មាំង​ឡើង​ចាង ឬ​ខ្មាំង​ឡើង​បាន​ជា​ស្តេច​សោយ​រាជ្យ ។ (ព. កា.) : កូន​ប្រុស​ទម្រើស ទាល់​តែ​ឡើង​ទ្រើស ទៅ​ជា​ឧទ្ទាម នាំ​ឲ្យ​រដ្ឋា- ភិបាល​គំរាម វា​មិន​ស្ដាប់​តាម ម៉ែ​ឪ​ព្រួយ​ខ្លាំង ។ ជួន​នាំ​បះបោរ ជួន​ទៅ​ជា​ចោរ ឃោរឃៅ​ប្រឆាំង គួរ​ម៉ែ​ឪ​ស្តាយ កូន​ប្រុស​ត្រឡាំង មិន​គួរ​ភ័ន្តភាំង ដល់​ម្ល៉ឹង​ទៅ​សោះ ។ ឧទ្ទាម​ឡើង​ចាង ព្រោះ​វា​មាន​អាង ព្រៃ​ជួយ​រំដោះ ពេល​ថ្ងៃ​លាក់​ខ្លួន​ ពេល​យប់​ផុត​គ្រោះ វា​ចូល​ភូមិ​ព្រោះ អ្នក​ភូមិ​ខ្លាច​វា ។