ឧបក្រោស

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

អ៊ុប៉ៈ-- សំ.; បា. ( ន. ) (ឧបក្រោឝ; ឧបក្កោស) ការ​ពោល​ទោស​គេ, ការ​តិះដៀល​គេ, ដំណៀល; ការ​ជេរ​ប្រទេច​គេ ។ ប្រើ​ជា គុ. ផង​ក៏​បាន​ខ្លះ : ពាក្យ​ឧបក្រោស ពាក្យ​តិះដៀល​គេ ។ (ព. កា.) : កុំ​ធ្វើ​ឧបក្រោស ឲ្យ​កើត​ជា​ទោស បង្ខាត​ប្រយោជន៍ ច្រើន​មាន​កំហុស នាំ​ឲ្យ​ហិនហោច ឈឺ​ចិត្ត​ផ្សារ​ខ្លោច ព្រោះ​តែ​ឧបក្រោស ។