ឧម្មត្តក

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

អ៊ុម-មុ័ត-ដក់ បា.; សំ. ( ន. ) (ឧម្មត្ត ឬ ឧម្មត្តក; ឧន្មត្ត ឬ ឧន្មត្តក) ឆ្កួត : មនុស្ស​ឧម្មត្តក : (ព. គ. ថា មនុស្ស​វិកល​ចរិត ឬ​មនុស្ស​ខូច​ចរិត) ។ ព. កា. ប្រើ​ជា ឧម្មត្តកោ ក៏​បាន; ស្ត្រី​ជា ឧម្ម​ត្តិកា ។ ឧម្មត្តក​ភាព ភាវៈ​ឬ​ភាព​ជា​ឧម្មត្តកៈ, ភាព​វិកល​ចរិត : គ្នា​ប្រព្រឹត្ត​ល្មើស​ដោយ​ឧម្មត្តក​ភាព​ទេ កុំ​ចាប់​ទោស​កំហុស​គ្នា ។ ឧម្មត្តក --សព្ទ​នេះ គេ​អាច​ប្រើ​រៀង​ពី​ខាង​ចុង​សព្ទ​ដទៃ​ជា​បទ​សន្ធិ​ផ្សំ​ជា​សមាស​នាម​ក៏​បាន តាម​គួរ​ដល់​ការ​ប្រកប​ប្រើ, ដូច​ជា កាមុម្មត្តកៈ ឆ្កួត​កាម; ចិត្តុម្មត្តកៈ ឆ្កួត​ចិត្ត; ទិដ្ឋុម្មត្តកៈ ឆ្កួត​ទិដ្ឋិ; បិតុម្មត្តកៈ ឆ្កួត​ប្រមាត់; យក្ខុម្មត្តកៈ ឬ​បិសាចុម្មត្តកៈ ឆ្កួត​ព្រោះ​ខ្មោច​ចូល; សុរុម្មត្តកៈ ឆ្កួត​ស្រា; អក្ខធុត្តុម្មត្តកៈ ឆ្កួត​ល្បែង​ស៊ី​សង; អបាយ​មុខុម្មត្តកៈ ឆ្កួត​អបាយ​មុខ; ឥត្ថុម្មត្តកៈ ឆ្កួត​ស្រី ។ល។ --កៈ