ឯតទគ្គៈ

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

អេ-តៈទ័ក-គៈ បា.; សំ. ( ន. ) (ឯតទគ្គ < ឯត “នេះ; នុះ” + ទ-អាគម + អគ្គ “ខ្ពស់, ខ្ពង់ខ្ពស់, ឧត្ដម; លើស”; ឯតទគ្រ < ឯតត៑ > ឯតទ៑ + អគ្រ “បុគ្គល​នុះ​លើស​គេ”) អ្នក​ដែល​គេ​លើក​ថា​លើសលែង​ឬ​ប្រសើរ​ជាង​គេ​ខាង​មុខ​ការ​ឬ​ក៏​ចំណេះ​វិជ្ជា​ណា​មួយ : គ្រូ​បង្រៀន​នុះ រាជការ​លើក​ជា​ឯតទគ្គៈ​ខាង​វិជ្ជា​លេខ (បើ​ស្ត្រី​ជា ឯតទគ្គា) ។ បើ​រៀង​ភ្ជាប់​ពី​ខាង​ដើម​សព្ទ​ដទៃ សរសេរ​ជា ឯតទគ្គ (អេ-តៈទ័ក-គៈ), ដូច​ជា ឯតទគ្គដ្ឋាន ទី​ជា​ឯតទគ្គៈ ។ ឯតទគ្គ​បុគ្គល ឬ--បុរស បុគ្គល​ឬ​បុរស​ជា​ឯតទគ្គៈ ។ ឯតទគ្គ​ភាព ភាព​ជា​ឯតទគ្គៈ ។ល។ (ព. កា.) : ពួក​សាស្រ្តាចារ្យ ដែល​នៅ​ធ្វើ​ការ ក្នុង​វិទ្យាល័យ នុះ​គេ​សុទ្ធ​តែ មាន​វិទ្យា​ថ្លៃ ទាន់​កាល​សម័យ នៃ​ការ​សិក្សា ។ ខ្លះ​មាន​ចំណេះ ខ្ពស់​ដល់​ថ្នាក់​ចេះ ឯតទគ្គា គួរ​បុត្រ​ធីតា កូន​ចៅ​រាល់​គ្នា ឲ្យ​មាន​វិជ្ជា ឯតទគ្គៈ ។