ឱន

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

បា. ( កិ. ) (ឱនម) ទន់​ចុះ, បន្ទន់​ទៅ​មុខ, បន្ទន់​ទៅ​រក : ឱន​កាយ​ថ្វាយ​បង្គំ, ឱន​ក្បាល, មាន​ចិត្ត​ឱន​ទៅ​រក​សុចរិត, ស្រូវ​ឱន, ដើរ​ឱន ។ ព. ទ. បុ. ឱន​ដាក់​គ្រាប់ ការ​ប្រព្រឹត្ត​ឱន​លំទោន​តែង​តែ​មាន​សេចក្ដី​គួរ​គាប់ (ប្រៀប​ដូច​ស្រូវ​ដែល​ឱន​តែង​តែ​មាន​គ្រាប់​ពេញលេញ) ។ ឬ​ថា ឱន​ដាក់​គ្រាប់​ងើយ​ស្កក; មួយ​ទៀត​ថា ងើយ​ស្កក ឱន​ជ្រងក់​ដាក់​គ្រាប់​ ការ​ធ្វើ​​ឫកពា​ក្រអឺតក្រអោង​ឬ​ឆ្លើយ​ៗ តែង​តែ​មាន​សេចក្ដី​ហ្មង​ឆ្គង, ការ​ឱន​លំទោន រមែង​តែ​បាន​សេចក្ដី​គាប់​ប្រសើរ ។ ឱន​ក្រាប ឱន​ៗ​ក្រាប​ៗ ។ ឱន​ថយ (ម. ព. អូន​ថយ ក្នុង​ពាក្យ ឩន ឬ អូន គុ.) ។ ឱន​លំទោន (ម. ព. លំទោន) ។ ឱន​អង្គ បន្ទន់​ខ្លួន​ទៅ​មុខ, ឱន​កាយ​គោរព (ច្រើន​ប្រើ​ក្នុង​កាព្យ) ។ អាប់​ឱន (មើល​ក្នុង​ពាក្យ អាប់១ គុ.) ។