លេង

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

( កិ. ) ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ជា​ល្បែង, ប្រព្រឹត្ត​ក្នុង​ល្បែង​កម្សាន្ត​ចិត្ត; ប្រព្រឹត្ត​ក្នុង​ល្បែង​ភ្នាល់​ឬ​ប្រណាំង : លេង​សី, លេង​អង្គញ់, លេង​ចត្រង្គ, លេង​ចំបាប់; លេង​បៀ ។ សម្រេច​កិច្ច​ឬ​ប្រព្រឹត្ត​បែប​បទ ដោយ​កម្សាន្ត​សប្បាយ មិន​យក​ជា​ការ​មែន : និយាយ​លេង; ដើរ​លេង, ដេក​លេង, អង្គុយ​លេង; ស៊ី​លេង ។ លេង​កល ប្រើ​កល​ឧបាយ​ជន្លជន្លេញ, ចេញ​កល​ឧបាយ ។ លេង​កាព្យ ញៀន​ជាប់​ចិត្ត​ក្នុង​ការ​តែង​កាព្យ ។ លេង​កំណាព្យ ធ្វើ​សំបុត្រ​ស្នាម​ជា​កំណាព្យ​ឆ្លើយ​ឆ្លង​ផ្ញើ​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​រឿយ​ៗ ។ លេង​ខ្លួន ស្អិតស្អាង​តែង​ខ្លួន ឬ​ធ្វើ​ខ្លួន​មិន​សូវ​ស្រាក ។ លេង​ភ្លេង វាយ​ដេញ​ដំ​ផ្លុំ​កូត​ភ្លេង​តន្រ្តី​ព្រម​មូល​គ្នា ។ លេង​សម្ដី ប្រើ​សម្ដី​ម៉េតប្រាយ​ឬ​លែបខាយ ។ លេង​សំនួន ប្រើ​សំនួន ។ លេង​ឫក ប្រើ​ឫកពា​ខ្ពស់​ហួស​បែប​ភាព ។ លេង​ឲ្យ​ពេញ​ដៃ ទរ​ឲ្យ​ពេញ​ដៃ, ឲ្យ​អស់​យ៉ាង ។ល។