ហៅ

ដោយWiktionary

សំ.; បា. ( កិ. ) (ហវ៑ ឬ ហៅ; ហវ ឬ ហវ៑) ពោល​ពាក្យ​ចេញ​ឈ្មោះ​ដល់: មាតា​ហៅ​បុត្រ​ឲ្យ​មក​បរិភោគ​អាហារ ។ ស្រែក​ដង្ហោយ​ចេញ​ឈ្មោះ​ពី​ចម្ងាយ​ : ស្រែក​ហៅ​គ្នា​ឲ្យ​យក​ទូក​មក​ចម្លង ។ ថា, ឈ្មោះ​ថា, មាន​ឈ្មោះ​ថា : នេះ​ហៅ​អី ?; --គាត់​ឈ្មោះ​មាស​ហៅ​សុវណ្ណ ។ ឲ្យ​ឈ្មោះ​ថា, សន្មត​នាម​ថា : មនុស្ស​បង្ខូច​ប្រយោជន៍​ខ្លួន​និង​ប្រយោជន៍​អ្នក​ដទៃ ហៅ​ថា​ពាល ។ បង្គាប់​ឲ្យ​មក​ឬ​ឲ្យ​ទៅ : មាន​ដីកា​ហៅ​ខ្លួន​ឲ្យ​ចូល​ទៅ​សាលា​ដំបូង។ ហៅ​ភ្ញៀវ អញ្ជើញ​ភ្ញៀវ​ក្នុង​អាវាហ​មង្គល​ជាដើម ។ ហៅ​រក ហៅ​ចេញ​ឈ្មោះ​ដោយ​សេចក្ដី​រាប់អាន​កាល​ណា​បាត់​មុខ​តែង​សួរ​រក ។ល។ ខ្មែរ​បុរាណ​ប្រើ​ជា ហាវ (ម. ព. ហ័វ ផង) ។