ឯង

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

ខ្មែរ

ការបញ្ចេញសំលេង

អក្ខរាវិរុទ្ធ ឯង
eṅ
សទ្ទតា អែង
ʼaeṅ
ឡាតាំងយានកម្ម ʼaeng
IPA (បមាណីយ) គន្លឹះ /ʔaeŋ/


គុណនាម

ឯង

អែង ( បុ. ស. ) អ្នក ។ ពាក្យ​សម្រាប់​ហៅហៅបុរសទី២ក្នុងមារសន្ទនាមិនគិតតួនាទី ឋាន:ឬអាយុ) (ក្នុង​ទី​ចំពោះ​មុខ : ឯង​ទៅ​ណា ?; ឯង​ទាំងអស់​គ្នា កុំ​អាល​ទៅ​ណា ! ។ បងឯង លោកពូឯង ព. (សម្រាប់​ប្រើ​ក្នុង​ការ​និយាយ​ស្ដី​ធម្មតា​ឬ​ក្នុង​រឿង​ប្រលោមលោក​ជាដើម) ។

អែង ( និ. ) ចំពោះ​ខ្លួន, ផ្ទាល់​ខ្លួន, លើ​ខ្លួន, ពី​ខ្លួន, ពី​ទំនើង​ខ្លួន : ខ្លួន​ឯង, ឯក​ឯង, ម្នាក់​ឯង ។ ដែល​ជា​របស់​ខ្លួន : របស់​ឯង, គ្នា​ឯង ។ ស្រាប់, ស្រេច​ស្រាប់; តាម​សញ្ជាតិ, តាម​ធម្មតា; ដែល​មិន​បាច់​ធ្វើ, មិន​បាច់​ទិញ​ជាដើម : ត្រពាំង​កើត​ឯង, ឈើ​ដុះ​ឯង, របស់​បាន​ឯង, ចេះ​ឯង; ការ​នុះ​វា​ឯង​ៗ​ទេ ! ។

ដកស្រង់ចេញពីវចនានុក្រមជួនណាត