ឯង

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

អែង ( បុ. ស. ) អ្នក ។ ពាក្យ​សម្រាប់​ហៅ មនុស្ស​ក្មេង​ជាង​ឬ​តូច​ទាប​ជាង ក្នុង​ទី​ចំពោះ​មុខ : ឯង​ទៅ​ណា ?; ឯង​ទាំងអស់​គ្នា កុំ​អាល​ទៅ​ណា ! ។ អា​ឯង ព. សា. ប្រើ​ជា អា​អ្ហែង; ហង​ឯង ព. សា. ប្រើ​ជា អ្ងែង, និយាយ​ថា អា​អ្ហែង​ទៅ​ណា ?; អ្ងែង​មក​ពី​ណា ? (សម្រាប់​ប្រើ​ក្នុង​ការ​និយាយ​ស្ដី​ធម្មតា​ឬ​ក្នុង​រឿង​ប្រលោមលោក​ជាដើម) ។

អែង ( និ. ) ចំពោះ​ខ្លួន, ផ្ទាល់​ខ្លួន, លើ​ខ្លួន, ពី​ខ្លួន, ពី​ទំនើង​ខ្លួន : ខ្លួន​ឯង, ឯក​ឯង, ម្នាក់​ឯង ។ ដែល​ជា​របស់​ខ្លួន : របស់​ឯង, គ្នា​ឯង ។ ស្រាប់, ស្រេច​ស្រាប់; តាម​សញ្ជាតិ, តាម​ធម្មតា; ដែល​មិន​បាច់​ធ្វើ, មិន​បាច់​ទិញ​ជាដើម : ត្រពាំង​កើត​ឯង, ឈើ​ដុះ​ឯង, របស់​បាន​ឯង, ចេះ​ឯង; ការ​នុះ​វា​ឯង​ៗ​ទេ ! ។ មែន, ពិត, មែន​ពិត; គត់; ហោង : ដូច្នោះ​ឯង, នុ៎ះ​ឯង; តែ​ប៉ុណ្ណេះ​ឯង ។ល។