ឆ្នេរ

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search
  1. coast, côte ( ន. ) មាត់​សមុទ្រ ឬ មាត់​ទន្លេ, ស្ទឹង ត្រង់​ដែល​មាន​សណ្ឋាន​ជ្រាល​មាន​ផ្នូក​ខ្សាច់​រាប​ស្រួល : ឆ្នេរ​សមុទ្រ ។ ចំណែកដីឬខ្សាច់ដែលនៅជាប់សមុទ្រ ទន្លេ ឬ ស្ទឹង មានសណ្ឋានជាជម្រាល និងលិចទឹកម្ដងម្កាល។ ឧ. ឆ្នេរកែប ឆ្នេរអូរឈើទាល...។ គឺ​មាត់​ស្ទឹង ទន្លេ ឬ​សមុទ្រ ត្រង់​ដែល​មាន​សណ្ឋាន​ជ្រាល មាន​ផ្នូរ​ខ្សាច់​រាប​ស្រួល ។ ឧ. ឆ្នេរ​ខ្សាច់ ឆ្នេរ​កែប ។