ភេសជ្ជៈ

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

(សំ.),(បា.)(ភេស័ច) (ភេសជ្ជ; ភេឞជ្ជ ឬ ភៃឞជ្យ) ឱសថ, ថ្នាំ​បំបាត់​រោគ, ថ្នាំ​រម្ងាប់​រោគ​ (បារ. Médicament) ។ ភេសជ្ជ​ទាន : ការ​ឲ្យ​ថ្នាំ​រម្ងាប់​រោគ ។ ភេសជ្ជ​បរិក្ខារ : គ្រឿង​ថ្នាំ, ថ្នាំ​គ្រប់​យ៉ាង សម្រាប់​រម្ងាប់​រោគ ។ ភេសជ្ជ​ពាណិជ : អ្នក​លក់​ថ្នាំ​រម្ងាប់​រោគ ។ ភេសជ្ជ​ពាណិជ្ជ : ជំនួញ​លក់​ថ្នាំ​រម្ងាប់​រោគ ។ ភេសជ្ជាគារឱសថាគារ : ផ្ទះ​លក់​ថ្នាំ​រម្ងាប់​រោគ ។ សប្បិ : ទឹក​ដោះ​ថ្លា, នវនីត : ទឹក​ដោះ​ខាប់, តេល : ប្រេង, មធុ : ទឹក​ឃ្មុំ, ផាណិត : ទឹក​អំពៅ ឬ ​ស្ករ​ជាដើម ក៏​ហៅ​ថា ភេសជ្ជ​ ដែរ (ព. វិ. ពុ.) ។ សព្វ​ថ្ងៃ​ខ្មែរ​ប្រើ​ពាក្យ ភេសជ្ជ នេះ​សំដៅ​យក​គ្រឿង​ទឹក​ផ្សេង​ៗ​ទៀត​ក្រៅ​ពី​សុរា ​និង ​មេរ័យ ដូច​ជា​ទឹក​ក្រូច, កាហ្វេ​ជាដើម : ជប់លៀង​ភេសជ្ជៈ​; ប្រគេន​ភេសជ្ជៈ​ចំពោះ​ព្រះ​សង្ឃ ។ គ្រឿង​ផឹក​ទាំងនោះ​តាម​ភាសា​បាលី​គប្បី​ហៅ​ថា ទឹក​បានបានីយ៍ ឬ​ក៏ បានីយៈ (ប៉ានី ឬ ប៉ានីយៈ) ។ ភេសជ្ជៈ