ឱឃ

ដោយWiktionary
Jump to navigation Jump to search

សំ. បា. ( ន. ) (ឱឃ) អន្លង់; ជំនន់ (flood); ទឹក ​ដែល​ឡើង​លិច​ជ្រៅ; កម្លាំង​ខ្សែ​ទឹក; ទឹក​ ដែល​ហូរ​សំយុង​ចុះ​ខ្លាំង ។ ព. ប្រ. កិលេស​ ដែល​ពន្លង់​សត្វ, មាន ៤ យ៉ាង​គឺ ១-កាមោឃៈ អន្លង់​កាម; ២-ភវោឃៈ អន្លង់​ភព: ៣-ទិដ្ឋោឃៈ អន្លង់​ទិដ្ឋិ; ៤-អវិជ្ជោឃៈ អន្លង់​អវិជ្ជា (ព. ពុ.) ។ ធ្លាក់​ឱឃៈ (ព. ប្រ.) ធ្លាក់​ក្នុង​សេចក្ដី​វិនាស​ធំ ។ ហែល​ក្នុង​ឱឃៈ (ព. ប្រ.) អន្ទោល​កើត​ស្លាប់​ឥត​ឈប់​ឥត​ស្រាក (ព. ពុ.) ។ អាង​ឱឃៈ (ព. ប្រ.) អាង​មាន​ទី​ជ្រក​ទី​ស្នាក់​ពឹងពាក់​ពំនាក់​លើ​អ្នក​ធំ (ដូច​ជា​ត្រី​អាង​អន្លង់​ទឹក​ជ្រៅ) ។ ឱឃ​សង្សារឱឃសំសារ (អោ-ឃៈ-ស័ង-សា) ការ​អន្ទោល​កើត​ស្លាប់​នៅ​ក្នុង​អន្លង់ (ទាំង​បួន) ព. ពុ. ។ល។ ឱឃៈ មានសូន្យ ៥៧